Czego zwykły edytor wymaga od Ciebie po dobrej odpowiedzi?
Policz kroki. Zaznaczasz odpowiedź w oknie czatu, kopiujesz, przełączasz aplikację, tworzysz stronę, wklejasz, wymyślasz tytuł, wybierasz folder, poprawiasz formatowanie, które rozjechało się przy wklejaniu, a na koniec dodajesz link do starszej strony, jeśli pamiętasz, że istnieje. Osiem albo dziewięć drobnych decyzji na jedną odpowiedź i właśnie dlatego mało kto buduje z czatów bibliotekę notatek AI.
Większość robi to dwa razy. Potem przestaje.
W SumizAI tych kroków jest zero. Rozmawiasz dalej, a odpowiedź warta zachowania staje się notatką w vaulcie, w którym pracujesz. Nikt nie otwiera edytora ani nie nadaje nazwy plikowi. Ta sama aplikacja importuje też to, co już masz: pliki .md, .markdown, .txt i .pdf albo cały katalog, plik po pliku.
Co jest w środku notatki AI napisanej z rozmowy?
Cztery części, zawsze w tej samej kolejności. Tytuł mówi, o czym jest notatka. Pod nim podsumowanie z kilku zdań do przeglądania listy, a dalej rozwinięcie ze szczegółami, po które wrócisz za miesiąc. Na samym dole leży źródło: Twoje pytanie i odpowiedź modelu, słowo w słowo.

Źródło jest tylko dopisywane. Nie nadpisuje go scalenie ani zmiana tytułu. Kiedy po pół roku podsumowanie brzmi pewniej, niż pamiętasz, przewijasz w dół i czytasz, co model naprawdę powiedział i o co naprawdę pytałeś. Z czterech części notatki AI to ta sprawia, że można jej ufać.
Kto decyduje, do którego rozdziału trafia notatka?
Model, ale na krótkiej smyczy. Każdy vault ma spis treści: drzewo rozdziałów do sześciu poziomów, numerowane 1., 1.1, a), a.1). Przy tworzeniu notatki model widzi istniejące rozdziały z numerami i odpowiada numerem albo prosi o nowy podrozdział pod którymś z nich.
Cały sekret to wybór po numerze. Gdyby model za każdym razem wymyślał nazwę od zera, vault o ogrodzie po tygodniu miałby osobne gałęzie Pomidory, Uprawa pomidorów i Pomidory w uprawie.
Im większy vault, tym bardziej to widać: pięćdziesiąta notatka AI dostaje do wyboru tę samą listę numerów co pierwsza. Usuniesz rozdział, a jego notatki przechodzą do rodzica. Nic nie ląduje poza drzewem.
Jak aplikacja unika pisania tej samej notatki dwa razy?
Przed zapisem wyszukiwanie pełnotekstowe i trigramy wybierają z tego samego vaulta krótką listę podobnych notatek. Drugi model czyta każdego kandydata obok nowego materiału i ocenia podobieństwo w skali od 0 do 1, z pisemnym uzasadnieniem.
Powyżej progu vaulta dostajesz pytanie: połączyć z istniejącą notatką czy zostawić obie. Vault da się też ustawić na zawsze łącz albo zawsze twórz. Połączenie tylko dopisuje: starsze pytanie i odpowiedź zostają na miejscu, nowa para dołącza obok, więc krótsza, późniejsza odpowiedź nie zastąpi po cichu dłuższej, zapisanej w marcu. Bez tego sprawdzenia vault z notatkami AI o jednym hobby zebrałby pięć wersji tej samej odpowiedzi o podlewaniu.
Dlaczego linki to zwykły Markdown, a nie wiki-linki?
Bo zwykłe linki działają poza aplikacją. W treści notatki powiązana notatka pojawia się jako [Hartowanie rozsady](hartowanie-rozsady.md), wpleciona w zdanie. Nie ma podwójnych nawiasów [[...]], które rozumie tylko jeden program.
Model dostaje mapę tytułów i nazw plików, które naprawdę istnieją w vaulcie, i wolno mu linkować tylko do nich. Wymyślona nazwa pliku dałaby martwy link, a martwy link jest gorszy niż żaden. Pod każdą notatką widać też linki zwrotne, czyli wszystkie notatki, które do niej prowadzą.
Stąd bierze się SumizAI jako Obsidian alternatywa dla osób, które chcą, żeby notatki AI pisały się same. Eksportujesz vault, otwierasz katalog w Obsidianie i linki działają, bo każdy to ścieżka względna do prawdziwego pliku .md. Kto szuka alternatywy dla Obsidiana, sprawdza wiki-linki jako pierwsze, więc mówię to wprost: tutaj ich nie ma.
Co widzi model, kiedy zadajesz pytanie?
Nie cały vault. Pytanie idzie ze spisem treści vaulta i pełną treścią najwyżej 5 najtrafniejszych notatek, w budżecie 24 000 znaków. Notatki z innych vaultów nie biorą w tym udziału.
Gdy przychodzi odpowiedź, aplikacja pokazuje, których notatek użyła. Krótka lista, łatwa do sprawdzenia. Otwierasz każdą i porównujesz odpowiedź z tym, co zapisałeś, i po to właśnie trzyma się własne notatki AI, zamiast za każdym razem ufać świeżemu czatowi.
Gdzie lądują pliki?
Na Twoim dysku. Każda notatka AI to zwykły plik .md, a lokalna baza służy jako indeks dla wyszukiwania i spisu treści. Nie ma synchronizacji ani serwera z notatkami, a SumizAI nie zbiera notatek, pytań ani dokumentów.
- ZIP:
base.mdze spisem treści i katalognotes/, linki względne, otwiera się w Obsidianie, VS Code i na GitHubie. - PDF: same podsumowania albo pełne notatki.
- PowerPoint: edytowalny
.pptxw kolejności spisu treści, 15 motywów, bez oryginalnych pytań i odpowiedzi na slajdach.
Wyszukiwanie działa po znaczeniu w tytułach, podsumowaniach i treści, więc zapytanie „kiedy wynieść rozsadę na zewnątrz” znajdzie notatkę, nawet jeśli nie ma w niej słowa wynieść. Razem z eksportem do zwykłych plików to powód, dla którego w ogóle porównuję tę aplikację z Obsidianem: odchodzisz z każdą notatką w całości.
Kiedy zwykły edytor jest lepszym wyborem?
Kiedy chcesz pisać. Jeśli Twoje notatki to szkice, eseje albo protokoły, które piszesz sam, wybierz narzędzie do pisania; tu nie ma płótna, tablicy ani kanbana. Nie ma też wtyczek, widoku grafu ani przestrzeni zespołowej. Jeśli korzystasz z trzydziestu wtyczek Obsidiana, zostań przy nim. Żadna Obsidian alternatywa nie zastąpi tego ekosystemu.
AI przynosisz własne. Podłączasz własny klucz API od jednego z 7 dostawców (Anthropic, OpenAI, Google Gemini, Groq, OpenRouter, lokalna Ollama albo własny serwer zgodny z API OpenAI) i płacisz dostawcy bezpośrednio. Aplikacja pyta o zgodę, zanim cokolwiek wyśle.
I jeszcze jej nie pobierzesz. Wersja na macOS, dla Apple silicon i Intela, trafi wkrótce do Mac App Store; Windows, iOS i Android są w przygotowaniu. Plan jest jeden: 7 dni za darmo, potem 1 USD miesięcznie. Po rezygnacji notatki dalej się otwierają i eksportują. Cały obraz znajdziesz na stronie, na której opisuję aplikację do notatek AI.
Siedem dni za darmo, potem dolar miesięcznie
Siedem dni za darmo, potem 1 USD miesięcznie, jeden plan.