Dziesięć opinii, sześć sposobów pracy

Trzeci tydzień semestru i to samo wyjaśnienie twierdzenia Bayesa padło już cztery razy — w czterech różnych czatach, wszystkie przepadły. Z SumizAI czwarty raz się nie zdarza. Dobre wyjaśnienie przychodzi, zostaje zapisane i od tej chwili jest plikiem twierdzenie-bayesa.md w katalogu przedmiotu.

Na koniec semestru katalog to zestaw notatek napisanych dokładnie tym językiem, który za pierwszym razem sprawił, że pojęcie wskoczyło — nie językiem podręcznika, tylko własnym. Powtórka przestaje być czytaniem od nowa, a staje się otwieraniem.

Przy czterystu artykułach problemem nigdy nie jest znalezienie źródła — tylko przypomnienie sobie, że już się je czytało, i co się wtedy o nim myślało. Każdy artykuł zostaje streszczony w rozmowie, każde streszczenie staje się notatką, a notatki wiążą się zwykłymi linkami Markdown, więc teza w jednej wskazuje artykuł, który ją podpiera.

Tutaj sprawdzanie duplikatów zarabia na siebie. Dwa artykuły z tym samym argumentem dają dwie prawie identyczne notatki, SumizAI pokazuje nakładanie się treści i zostaje jedna scalona notatka z obydwoma cytowaniami zamiast dwóch połówek rozjeżdżających się w czasie.

Dokumentacja pisana po fakcie to dokumentacja, której nikt nie pisze. Tutaj jest produktem ubocznym: rozmowa debugowa, która wreszcie wyjaśniła, dlaczego pula połączeń się wyczerpuje, jest notatką — zapisaną w katalogu notatek repozytorium jako zwykły plik .md, który git śledzi jak każdy inny.

Ponieważ vault to po prostu pliki na dysku, jedzie razem z projektem. Sklonuj repo pół roku później, a uzasadnienie dziwnej logiki ponawiania leży obok kodu, który ją realizuje, w tej samej historii commitów.

Pięciu klientów, pięć branż, pięć słowników. Pięć vaultów trzyma je osobno — osobne katalogi, osobne spisy treści, zero szans, żeby model cenowy sieci handlowej wyciekł do prezentacji dla szpitala.

Kiedy przychodzi termin oferty, myślenie jest już zapisane. Właściwe notatki idą do PowerPointa, załącznik do PDF-a, a prezentacja, która kiedyś zabierała niedzielę, zabiera popołudnie — bo trudna część, czyli rozumowanie, wydarzyła się tygodnie temu w oknie czatu i nie wyparowała.

Każdy esej zaczyna się od pytania zadanego na głos. Dobra połowa odpowiedzi staje się notatką; notatka dołącza do dwudziestu innych, które już krążyły wokół tego samego tematu, a spis treści po cichu pokazuje kształt książki, której nikt nie siadł zaplanować.

Nic nie jest zamknięte w cudzym edytorze. Notatki to Markdown, więc otwierają się w Obsidianie, w edytorze tekstu, w czymkolwiek przyjdzie później — archiwum przeżywa narzędzie, które je stworzyło.

Cennik, rekrutacja, rezydencja podatkowa, migracja bazy — cztery decyzje w jednym tygodniu, każda rozpracowana w czacie, każda przepadła do piątku, jeśli nic jej nie złapie. SumizAI łapie, a vault staje się pamięcią firmy: co zdecydowano, jakie były alternatywy i dlaczego tańsza opcja przegrała.

Rachunek to dolar miesięcznie na własnym kluczu AI, co dla jednoosobowej firmy jest decyzją na cztery sekundy. Przestajesz płacić — notatki nadal się otwierają i nadal eksportują, kończą się tylko nowe rozmowy.